Een wijk, een krant, een leven, een afscheid met dankbaarheid

Op 7 september 2010 kwam ik in de Korrewegwijk te wonen. Ik had meteen het gevoel dat er veel gebeurde in de wijk. Toen ik goed geïnstalleerd was ging ik op zoek naar een groep of organisatie waar ik mij bij aan kon sluiten. Het was al meteen duidelijk dat ik wat wilde betekenen voor de wijk. Het eerste waar ik belande was het WOK, wijkoverleg Korrewegwijk. Daar ben ik zo'n 7 jaar bij geweest. We kregen voor mij gevoel te weinig voor elkaar en ik wilde wat anders gaan doen.

De krant de Korrespondent leek me wel wat. Ik gooide mezelf min of meer in het diepe. Interviews had ik nog nooit afgenomen. Wel had ik eerder stukjes geschreven voor mijn werk. Ook in de tijd dat ik dialyseerde ging ik naar fitness en schreef ik daarover in het blad voor dialyserenden.

Van het begin af aan ging het me goed af. Het commentaar wat ik soms kreeg raakte me wel maar ook daar leerde ik weer van. Gaandeweg kreeg ik er heel veel lol in. Ik zag veel om me heen waar ik een verhaal van kon maken. Ik bedacht vaste rubrieken zoals ‘Flora’, ‘Eten in de wijk’ en het interviewen van kunstenaars. Een leuke bijkomstigheid was dat de krant veel gelezen werd/wordt. Wij, redactieleden, vinden dat heel leuk natuurlijk.

Afscheid: Het leven is om te leven

Als je dit leest ben ik er niet meer. Na 25 jaar waarin ik heel veel ongelukken, veel pijn en nu ingezakte rugwervels heb en bijna niets meer kan, heb ik besloten afscheid te nemen van het leven. Geen gemakkelijke keus maar het leven is niet meer leefbaar voor mij, zoals ik een zin las: Het leven is om te leven. En dat is het niet meer voor mij.

Lezers bedankt, met pijn in mijn hart zeg ik jullie vaarwel.     

Bernadette van Leeuwen